Sonlar

Hamin kristale el koyuyor ve savaş bitiyor. Sükût yayılmayı bırakıyor ve ölü hava yavaşça kalkıyor.

Doruk'taki fenerler hiç olmadıkları kadar parlak yanıyor. Rıhtımlar karanlık kalıyor. Nehir ağzında bir kâtip adını sicile yazıyor — artık siyah mürekkeple — ve sıradaki borçluyu kırmızıyla, Avam siciline.

Kıymığı kalbe takıyor ve Sarnıç'a kendin hükmediyorsun. Dünyadaki her fener artık sana bağlı ve hangilerinin yanacağına sen karar veriyorsun.

Kendine Taç'tan daha adil olacağını söylüyorsun. Dip Akıntısı da sana her gece aynı şeyi söylüyor, gitgide senin sesine benzeyen bir sesle.

Kristali kırıyorsun ve göğün manası yuvasına dönüyor. Cephe'nin, Diyarlar'ın, Dağ'ın üstüne ılık bir yağmur gibi yağıyor.

Önce aşağı mahallelerin ışıkları geri geliyor. Nehir rıhtımlarında, kimsenin hatırlayabildiği kadarıyla ilk kez, fenerler kendiliğinden yanıyor.