Wydarzenia · Życie na pokładzie

Od 3 nocy załogant przesiaduje przy lampie, pisząc list do siostry w dokach nad rzeką, zmartwiony, jak ona sobie radzi.

Minęły 3 porty bez odpowiedzi na list, a załogant z niepokojem sprawdza każdy worek pocztowy, który trafia na pokład.

W ładowni przyłapujesz jednego z członków załogi skulonego w kącie ze złożoną papierową torebką trującego srebrnego pyłu i szczyptą już uniesioną do ust.

Z kwater załogi unoszą się świecące ogniki dzikiej magii i czepiają się olinowania jak iskry. Z jednego z twoich dzikich czarowników znów przecieka magia, a przesądni majtkowie nie chcą wchodzić na maszty.

Od godziny twój szlachetnie urodzony członek załogi załogant siedzi w kwaterach i w całkowitej rezygnacji wpatruje się w igłę i podartą wełnianą skarpetę.

Dwoje twoich ludzi krzyczy w przejściu o to, czyja kolej przy pompach zęzowych, a ciężki but już poleciał.

Ktoś narysował kredą tort na tablicy wacht nad imieniem członka załogi — ma urodziny, choć nie pisnął o tym ani słowa.

Jeden z twoich niskourodzonych majtków trzyma pod koją sfatygowany dziecięcy elementarz i nie może przebrnąć przez pierwszą stronę — bo prawo Statutu zabrania uczenia niskourodzonych dłużników czytania.

Nagły poryw wichury zrywa odciąg i wyrzuca załadowaną sieć ładunkową nad otwartą otchłań, a w linach zaplątany jest majtek!

Od zmiany wachty załogant stoi samotnie w milczeniu przy relingu na rufie i wpatruje się w kilwater.

Obok dryfuje mały skif, na którego dnie leży bez ruchu młody mag. Jego miernik many wskazuje zero — całkowicie opróżnił kanały, podtrzymując walący się most, i osuwa się w Pustkę.

Ciągnąc linę na pokładzie, załogant nagle pada na deski — z szarymi wargami, gwałtownymi drgawkami i jaskrawym srebrnym zatruciem pod paznokciami.

Mały skif z dawnym godłem dzikich czarowników — otwartą dłonią z okiem pośrodku — daje ci sygnał. Pilotuje go stara dzika czarownica o niewzruszonym panowaniu nad magią, która w zamian za tydzień przelotu i racje proponuje szkolenie jednego z twoich dzikich czarowników.

W ostatnim porcie na pokład wślizgnął się szary bezpański kot. Poluje na szczury i drzemie przy Palenisku — tyle że zeszłej nocy sternik przysięgał, że widział, jak przechodzi przez zamknięte drzwi w grodzi.

Za workami mąki znajdujesz 20-letniego szlachcica w zabłoconym jedwabnym płaszczu, ściskającego sygnet rodu. To drugi syn wysoko postawionego rodu ze szczytu, uciekający przed aranżowanym małżeństwem.

Między stojakami z kryształem znajdujesz kobietę o posrebrzonych paznokciach, z zapieczętowaną mosiężną tubą na depesze przypiętą na plecach. To kurierka Odmętu, która próbuje przemknąć przez blokadę Akcyzy.

Z komory kotwicznej wypełza zapłakany 9-letni chłopiec umorusany sadzą z rzecznych doków. Zakradł się na pokład w nadziei, że zobaczy otwarte niebo, a teraz jest przerażony i tęskni za domem.

załogant wychodzi z Izby Wytchnienia blady jak ściana. Podczas medytacji miał wyrazistą wizję zatopionej biblioteki Akademii, w której widmowy arcymag zaproponował, że nauczy go zaginionego czaru — w zamian za jego prawdziwe imię.

Odpoczywając w Izbie Wytchnienia, twój dziki czarownik załogant śnił o bezkresnym polu dryfujących świateł, które słuchały każdego polecenia — i obudził się z wciąż świecącymi dłońmi.

Przenikliwe zimno na dużej wysokości wywołało u członka załogi Ursyna instynktowne zimowe odrętwienie — zwinął się prosto na głównym luku ładowni, śpi twardo i nie da się go dobudzić.

Podczas wachty nocnej twój konstrukt załogant zatrzymuje się w przejściu i pyta powolnym, zgrzytliwym głosem, dokąd idą konstrukty, gdy ich kryształ rdzenia w końcu się wyczerpie.

Od 3 nocy twój gnom załogant majstruje w kącie ładowni przy latarni, pożyczonym widelcu i stosie zapasowych bełtów statku.

Przelatujący skif pocztowy rzuca na twój pokład paczkę nowych listów gończych. Na jednym z nich jest rozpoznawalny szkic twarzy załogant z ceną nagrody pod spodem.

2 kutry celne Akcyzy utworzyły linię blokady w poprzek tego szlaku, zatrzymując i przeszukując każdy statek. Już zauważyły twój statek.

Porucznik patrolu Akcyzy daje twojemu statkowi sygnał przysłoniętą prywatną lampą: za 30 srebra wyrwie ze swojej księgi patrolowej stronę z listem gończym na twój statek.

Nieoznakowana łódź przemytnicza w świeżej, chmurnoszarej farbie podpływa do burty twojego statku. Jej kapitan sygnalizuje, że skupuje kontrabandę tutaj, na otwartym niebie.

Dwaj bracia w cieknącym skifie podpływają do burty, sprzedając fałszywe dokumenty okrętowe z blaszanego pudełka po sucharach. „Czyste numery rejestrowe, pieczęcie spłaty długów, przepustki Statutu — 30 srebra za komplet, gwarancja!”.

Latarniczka Gildii w balonie serwisowym dogląda unoszących się latarni wzdłuż tego szlaku. Skończyło się jej paliwo, a przed nią wciąż ciemne są 3 latarnie.

Milę dalej przez chmury majestatycznie wznosi się stado olbrzymich kryształowych lewiatanów, świecących od środka i ciągnących za sobą wstęgi mgły. Cała twoja załoga przerywa pracę, by patrzeć w zachwycie.

Statek pocztowy Gildii wisi nieruchomo w powietrzu z martwymi wentylatorami napędu. Jego kapitan pilnie sygnalizuje: worki z pocztą na pokładzie muszą dotrzeć do następnego portu przed świtem.

Mały rybacki latawiec rodzinny tkwi w zupełnie nieruchomym powietrzu, a jego sieci chmurowe zwisają puste. Dwoje dzieci macha z kosza, a ich wyczerpany ojciec przygląda się w milczeniu.

40 łódek związało się razem w kieszeni spokojnego powietrza, tworząc gwarny pływający bazar z płóciennych markiz, latarni i przekupniów.

Prądem mocy dryfuje bezzałogowa barka pogrzebowa klanu, obłożona piórami i zapalonymi świecami, niosąc starego wojownika awianina złożonego na ceremonialnych marach.

Przed tobą kuśtyka bryg kupiecki z migoczącym kamieniem stępki i głębokim pęknięciem konstrukcyjnym w dolnej części kadłuba. Jego kapitan woła do ciebie, oferując srebro za hol do najbliższej latarni.

W poprzek twojego kursu przebiega wzbierający prąd mocy jak rzeka świecącego szkła. Lot w jego strudze zaniesie twój statek daleko naprzód na zwiad sektora, o ile turbulencje nie wykręcą ci kadłuba.

Tykający mosiężny dron pomiarowy Gildii okrąża twój statek 2 razy, siada na relingu dziobowym i zaczyna szkicować na miedzianej płytce twój kadłub i numery rejestrowe.

Z ławicy chmur wypadają 2 jednoosobowe latawce kurierskie w rozpaczliwym pościgu. Prowadząca jeźdźczyni Gildii nadaje sygnał alarmowy: „Weź moją paczkę z depeszami — ten za mną to piracki zwiadowca!”.

Do twojej burty podpływa skif medyczny z białą latarnią uzdrowicieli i pyta, czy masz na pokładzie rannych. Jego główną chirurżką jest doświadczona uzdrowicielka z Żarokrwistych.

Starsze małżeństwo dogląda samotnej latarni nawigacyjnej na latającej skale wielkości stodoły. Ich główny kryształ rdzenia jest prawie wyczerpany, a bez świeżego paliwa cały szlak pogrąży się w ciemności.

Mała ekipa złomiarzy wyciągnęła z wraku masywną brązową Ciężką Balistę, ale stępka ich lekkiego slupa nie jest dość mocna, by ją unieść. Proponują tanią sprzedaż broni większemu statkowi.

Do twojego statku podchodzi nieoznakowany czarny okręt uzbrojony w ciężkie działa okrętowe. Zamożny agent Admiralicji przy relingu uprzejmie proponuje kupno Odłamka próżni z twojej ładowni za 280 srebra.

Nieoznakowana barka zbożowa woła twój statek po nazwie. Jej załoga ma posrebrzone paznokcie i rękawy czarne od smaru. „Ten Odłamek próżni w twojej ładowni powinien trafić do Cysterny — woła ich rzeczniczka. — Sprzedaj go Odmętowi, zapłacimy 300 srebra”.

Odłamek zaczyna buczeć w ładowni. Przy lewej burcie kurczy się mała kieszeń martwej pogody, wciągana do twojej ładowni jak woda w piasek.

Połowa twojej załogi obudziła się zeszłej nocy z dokładnie tego samego koszmaru: suche koryto rzeki pod Górą, gdzie czekało coś ogromnego i wygłodniałego z otwartą paszczą.

Przez cały tydzień twój dziki czarownik załogant co noc ściąga koc do ładowni, by spać obok Odłamka próżni — bo jego obecność całkowicie powstrzymuje zabłąkaną magię przed wyciekaniem z dłoni.